از ماجرای ژست خبرساز بازیگران در مراسم اکبر عبدی تا صراحت مجید واشقانی

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری رز نیوز به نقل از تسنیم، در حاشیه مراسم ترحیم اکبر عبدی، بار دیگر موضوع رفتار برخی چهره‌های شناخته‌شده و نسبت میان شهرت، مردم و مسئولیت اجتماعی هنرمندان مطرح شد. انتشار برخی تصاویر از عکس گرفتن و سلفی‌های حاضران در مراسمی که انتظار می‌رفت حال‌وهوایی متفاوت داشته باشد، واکنش‌هایی را در فضای مجازی به دنبال داشت؛ واکنش‌هایی که بیش از هر چیز این پرسش را مطرح کرد که آیا هر موقعیتی، حتی یک مجلس ترحیم، می‌تواند به فرصتی برای دیده شدن تبدیل شود؟

بازار عکس گرفتن و سلفی برای بخشی از چهره‌های مشهور همچنان داغ است؛ همان‌هایی که روزی روی فرش قرمزها با ژست‌های خاص مقابل دوربین‌ها می‌ایستند و برای ثبت یک تصویر متفاوت تلاش می‌کنند و گاهی در موقعیت‌هایی مانند مراسم سوگواری نیز می‌خواهند تصویری از خود به عنوان چهره‌ای مردمی و همراه ارائه دهند. البته تردیدی نیست که بسیاری از هنرمندان حاضر در مراسم اکبر عبدی، برای احترام به یک پیشکسوت بزرگ و محبوب سینما آمده بودند و احساسشان واقعی بود، اما مسئله اینجاست که احترام و همراهی را می‌توان به شکل‌های دیگری هم نشان داد؛ بدون آنکه فضای یک مراسم سوگواری تحت‌تأثیر رفتارهای نمایشی قرار بگیرد.

در روزهای گذشته، واکنش آزیتا حاجیان نیز در فضای مجازی بازتاب زیادی داشت؛ جایی که او از حاضران خواست دست‌کم در چنین مراسم‌هایی از گرفتن سلفی خودداری کنند. این تذکر، بیش از آنکه متوجه همه مردم باشد، اشاره‌ای به همان گروه محدودی بود که گاهی در هر رویدادی به دنبال ثبت تصویری برای دیده شدن و گرفتن بازدید در فضای مجازی هستند. نباید رفتار این گروه را به همه علاقه‌مندان هنر و مردم حاضر در مراسم‌ها تعمیم داد؛ همان‌طور که بسیاری از مردم در چنین موقعیت‌هایی با احترام و آرامش حضور پیدا می‌کنند و هدفشان همراهی است، نه نمایش.

البته شاید عده‌ای بگویند عکس گرفتن و سلفی گرفتن در هر جایی بخشی از ارتباط مردم با چهره‌های محبوبشان است و نمی‌توان آن را به‌طور کامل نفی کرد. این نگاه تا حدی قابل درک است، اما هر مراسمی اقتضای خودش را دارد. مجلس ترحیم، به‌خصوص برای چهره‌ای مانند اکبر عبدی، پیش از هر چیز محل احترام به یک هنرمند و همراهی با خانواده اوست. مردمی بودن تنها به نزدیک شدن به مردم یا حضور در قاب دوربین‌ها خلاصه نمی‌شود؛ گاهی رعایت شرایط و احترام به فضای موجود، مهم‌ترین نشانه مردم‌داری است.

حاشیه‌های این مراسم اما تنها به موضوع سلفی محدود نشد؛ آنچه بیشتر جلب توجه کرد، تفاوت میان دو نوع نگاه به شهرت بود. یک نگاه، شهرت را فرصتی برای نمایش دائمی خود می‌بیند؛ از فرش قرمزها و ژست‌های تبلیغاتی گرفته تا تلاش برای ثبت تصاویر در هر موقعیتی. در چنین نگاهی، گاهی اصل ماجرا تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد و تصویرسازی از خود، از احترام به اتفاقی که در جریان است مهم‌تر می‌شود. در مقابل، نگاه دیگری وجود دارد که شهرت را یک مسئولیت می‌داند؛ مسئولیتی که هنرمند را وادار می‌کند در رفتار، گفتار و حضور اجتماعی خود نیز سنجیده عمل کند.

مجید واشقانی در جمع بسیجیان ایست بازرسی- در دوران جنگ تحمیلی سوم

در همین نقطه است که می‌توان به نمونه‌ای متفاوت از رفتار یک هنرمند اشاره کرد؛ مجید واشقانی که در ماه‌های اخیر با حضور در گفت‌وگوهای مهم و پرحاشیه، تلاش کرد با آرامش، استدلال و اشراف اطلاعاتی درباره دیدگاه‌هایش صحبت کند. فارغ از موافقت یا مخالفت با مواضع او، نحوه حضورش نشان داد که یک بازیگر می‌تواند فراتر از ژست‌ها و نمایش‌های رسانه‌ای، نماینده‌ای جدی برای جامعه هنری باشد.

واشقانی در گفت‌وگوی اخیر خود با یک رسانه خارج از کشور نیز تلاش کرد از باورهایش دفاع کند و در برابر پرسش‌ها و برچسب‌هایی مانند «حکومتی بودن» عقب‌نشینی نکند؛ برچسبی که مجری برنامه نیز بارها در جریان گفت‌وگو درباره آن با او صحبت کرد. این رفتار، یادآور منش اکبر عبدی است؛ هنرمندی که او نیز هیچ‌گاه تلاش نکرد باورهایش را پنهان کند.

اکبر عبدی همان‌قدر که از آرمان‌ها و باورهای خود، از جمله درباره شهید سلیمانی، سخن می‌گفت، درباره مشکلات اقتصادی مردم نیز گلایه و انتقاد داشت. او اعتقاد را به معنای سکوت در برابر مشکلات نمی‌دانست و همین صراحت باعث می‌شد گاهی با قضاوت‌ها و برچسب‌های مختلف مواجه شود. امروز نیز مجید واشقانی با شرایط مشابهی روبه‌روست؛ هنرمندی که درباره باورهایش حرف می‌زند و طبیعی است که با واکنش‌های متفاوتی روبه‌رو شود.

واشقانی البته این نگاه را تنها در گفت‌وگوهای رسانه‌ای نشان نداده است. او در روزهای جنگ 12 روزه نیز با حضور در کنار نیروهای ایست و بازرسی، بسیجیان فعال و نیروهای تلاشگر حوزه امنیت، با آنها عکس یادگاری گرفت و از زحماتشان قدردانی کرد. این رفتار نشان داد می‌توان درباره وطن، میهن‌دوستی و باورهای شخصی سخن گفت، بدون آنکه از قضاوت دیگران هراس داشت.

تفاوت میان این نوع عکس گرفتن و سلفی‌های بحث‌برانگیز نیز در همین جا مشخص می‌شود؛ گاهی یک تصویر برای دیده شدن و گرفتن بازدید ثبت می‌شود و گاهی یک تصویر برای قدردانی، احترام و همراهی. مسئله اصل عکس نیست، بلکه نگاهی است که پشت آن قرار دارد.

حواشی مراسم ترحیم اکبر عبدی در نهایت تنها درباره چند تصویر و چند سلفی نبود؛ این اتفاق بار دیگر نشان داد جامعه از هنرمندان، بیش از هر چیز انتظار صداقت، درک موقعیت و رفتار متناسب با جایگاهشان را دارد. اکبر عبدی در طول سال‌های فعالیتش تلاش کرد با صراحت و بدون پنهان کردن باورهایش زندگی کند و مجید واشقانی نیز امروز نمونه‌ای از هنرمندی است که می‌خواهد میان اعتقاد، رفتار اجتماعی و جایگاه هنری خود تعادل برقرار کند.

شاید بازیگر و هنرمند، بیش از هر چیز باید همین باشد؛ کسی که نه فقط در قاب دوربین، بلکه در رفتار واقعی خود نیز تصویر درستی از مسئولیت و مردمی بودن ارائه دهد.

گزارش از مجتبی برزگر

انتهای پیام/