انریکه: هرگز شبی مثل بازگشت فیگو را ندیده‌ام

به گزارش “رزنیوز به نقل از ورزش سه”، زندگی فراز و نشیب‌های زیادی دارد و بیشتر اوقات نمی‌دانیم به کجا ختم خواهد شد. این موضوع را باید از لوئیس انریکه پرسید که پس از اولین بازی در اسپورتینگ خیخون به رئال مادرید رفت و پنج سال بعد راهی بارسلونا شد؛ مسیری که بازیکنان زیادی در دوران حرفه‌ای خود طی نکرده‌اند.

با این حال، یک نفر دقیقاً همین کار را کرد، هرچند مبدا و مقصد او متفاوت بود: لوئیس فیگو. این مهاجم در سال ۱۹۹۵ از اسپورتینگ پرتغال به نیوکمپ آمد و خیلی زود تشویق هواداران آبی‌اناری را به دست آورد، تا اینکه در سال ۲۰۰۰ تصمیم گرفت مسیر خود را به سمت برنابئو تغییر دهد.

این تصمیم به عنوان بزرگ‌ترین خیانت در حق باشگاه و هواداران تلقی شد و از آن زمان تا امروز این موضوع را به او یادآوری کرده‌اند، چرا که هنوز هم هواداران بارسلونا بابت این انتقال او را سرزنش می‌کنند، همان‌طور که چند ماه پیش و قبل از یک فینال اروپایی شاهد آن بودیم.

انریکه خشم علیه بازیکن پرتغالی را از نزدیک لمس کرد. در مستند «نوکمپ: به ورزشگاه خوش آمدید» که سه‌شنبه از شبکه مویستار پلاس پخش شد، سرمربی فعلی پاری سن ژرمن اولین روز بازگشت او به چمن بارسلونا را یادآوری کرد.

 این بازیکن سابق آبی‌اناری‌ها که با وجود دفاع از تیم‌های دیگر در حال حاضر هرگز در ابراز عشق خود به نشان باشگاه تردید نکرده است، گفت: «نیوکمپ باشکوه است و همیشه تحت تاثیر قرار می‌دهد. در درجه اول، حتی خالی بودن آن هم شگفت‌انگیز است.» با این حال، او هرگز چیزی شبیه به ۲۱ اکتبر ۲۰۰۰ را تجربه نکرده بود.

او در این مستند اذعان کرد: «پرشورترین جوی که به عنوان بازیکن در نوکمپ تجربه کردم و هشت سال در آنجا بازی کردم، روزی بود که فیگو برگشت.» او در ادامه افزود: «او برای ما یک برادر بود، یک برادر واقعی. او بهترین بازیکن ما بود و به مادرید رفت.»

تاثیر آن بازی بسیار شدید بود زیرا ورزشگاه خانگی بارسلونا معمولاً شبیه به یک دیگ جوشان نیست، اصطلاحی که برای ورزشگاه‌های پر سر و صدا به کار می‌رود: «نیم ساعت قبل از بازی می‌رسی و ورزشگاه نیمه‌خالی است، وقتی برای گرم کردن بیرون می‌روی افراد کمی حضور دارند. اما آن روز ۴۵ دقیقه قبل از بازی ورزشگاه در حال انفجار بود، هنگام گرم کردن صدای یکدیگر را نمی‌شنیدیم. یادم می‌آید به آبلاردو و پپ گواردیولا گفتم محال است ببازیم، مهم نبود چه کسی بازی کند. انرژی ترسناکی در ورزشگاه وجود داشت.»