جهنم آنفیلد بهشت شد: این سیتی نمی‌بازد!

به گزارش “رزنیوز به نقل از ورزش سه”، این همان روزی بود که قرار بود آنفیلد حرفش را بزند. اما این بار، نه فقط از طرف لیورپول، بلکه از طرف بسیاری بسیاری دیگر. با بنرهایی الهام‌گرفته از گروه اوسیس که اتهام پشت اتهام را به تصویر می‌کشیدند. با هو کردن‌ها و سوت‌های اعتراضی. با فریادهای پرهیاهوی «متقلب‌ها».

فورانی غریزی، از ته دل، پرهیاهو و تب‌آلود از خشم و انزجار پیش از مسابقه که از نظر معترضان کاملاً به‌حق بود.داین صحنه را دیدیم، اما همه‌چیز بی‌فایده بود و هیچ نتیجه‌ای نداشت.دزیرا این روز به روزی تبدیل شد که سیتی با صدایی بلندتر حرفش را زد و پیامی فرستاد که هیچ‌کس نمی‌توانست نادیده بگیرد.

سیتی با پیروزی‌ای آسان و قاطع، پس از ضربات تمام‌کننده تماشایی ارلینگ هالند، جرمی دوکو و رایان شرکی، هواداران حاضر در جایگاه کوپ را در میان توهین‌هایشان مبهوت کرد و با بهره‌گیری از فضای احساسی ورزشگاه، بی‌رحمی سرد و بی‌چون‌وچرای خود را به نمایش گذاشت. انزو مارسکا نیز با لبخندی عریض، هواداران مهمان را تشویق می‌کرد که به تکان دادن موزهای بادی خود ادامه دهند.

بازیکنانش با چهره‌هایی خندان و دست‌هایی برافراشته، پیروزمندانه به تمام کسانی دهن‌کجی می‌کردند که می‌خواستند تحقیر شدن آنها را ببینند. این ششمین پیروزی متوالی سیتی در لیگ برتر و هفتمین برد پیاپی این تیم در تمام رقابت‌ها بود، نتیجه‌ای که نشان داد این رختکن، فارغ از اتفاقاتی که در داخل یا خارج از زمین برایش رقم می‌خورد، قصد دارد بدون توجه به حواشی به مسیرش ادامه دهد.

این پیروزی همچنین نشان داد که هواداران رقیب چه بخواهند و چه نخواهند، تا زمانی که کل روند رسیدگی انضباطی به پایان نرسد، فوتبال به‌سادگی باید به این وضعیت عادت کند. آن لبخندها و آن عزم راسخ، همان شادی‌ای را به نمایش می‌گذاشت که آلف اینگ هالند، پدر ارلینگ، پس از گل نخست فوق‌العاده پسرش در میان هواداران سیتی نشان داد.

اگر سیتی پس از تمام اتفاقاتی که در روزهای اخیر بر سرش ریخته شده، از هم نپاشد، این پرسش مطرح می‌شود که آیا چیزی جز نهادهای مسئول می‌تواند جلوی این تیم را بگیرد؟ بالاخره، بازی خارج از خانه در آنفیلد، آن هم پس از نتیجه‌گیری‌های محکوم‌کننده کمیسیون مستقل که نزدیک به دو سال برای صدور رأی خود وقت صرف کرده بود، باید همان جایی می‌بود که سیتی در آن لغزش می‌کرد و زمین می‌خورد.

آنها وارد گردابی از خشم و آشوب شدند، هرچند مسیر ورودی پشتی به آنها اجازه داد هنگام رفتن به ورزشگاه از فریادها، هرج‌ و مرج و مواد آتش‌بازی‌ای که دود قرمز به هوا می‌فرستادند، دور بمانند. آن هم در شرایطی که تمام اتهام‌ها و انتقادها، خشم و احساس بی‌عدالتی بر سرشان آوار شده بود و تهدید مجازات‌هایی بی‌سابقه همچون طناب دار بالای سرشان آویزان بود. اما در عوض، آنها به معنای واقعی کلمه به همه این اتفاقات خندیدند.

آنها طوفان ابتدایی را پشت سر گذاشتند؛ چه طوفانی که از سکوها به گوش می‌رسید و چه فشاری که از سوی تیم آندونی ایرائولا وارد می‌شد. تمام سروصداها را نادیده گرفتند؛ حتی بنرهایی را که اشعار برادران گلگر را علیه باشگاهی که دوستش دارند، به کار گرفته بودند. آنها بار دیگر یک نمایش استادانه ارائه کردند و به‌ محض این که دومین کارت زرد رایان گراونبرخ در فاصله ۱۵ دقیقه باعث شد لیورپول ۱۰ نفره شود، همچون شیری که به گورخری زخمی حمله می‌کند، به جان حریف افتادند و پس از بلعیدن طعمه، تنها استخوان‌هایش را باقی گذاشتند.

به نظر می‌رسد برای آنها اهمیتی ندارد که بقیه دنیای فوتبال درباره‌شان چه فکری می‌کند. جیمی کرگر بار دیگر خواستار سلب مالکیت این باشگاه از مالکان ابوظبی شد و تأکید کرد: «این مسابقه ۱۱ در برابر ۱۱ نبود. تفاوت این بود که آنها ۱۸ تا ۲۰ بازیکن در سطح بالا داشتند. آنها بدون چنین کیفیتی در بازیکنانشان، به این تعداد جام دست پیدا نمی‌کردند.»

یا این که روی کین مدعی شد: «آدم می‌خواهد با صداقت و بدون تقلب قهرمان شود.راگر من بازیکن منچستریونایتد بودم و چنین خبرهایی منتشر می‌شد، از هرگونه معامله مشکوک یا دستکاری در حساب‌وکتاب‌ها به‌شدت منزجر می‌شدم. ما در لیگ‌های دیگر انگشت اتهام را به سمت دیگران می‌گیریم. وقتی چنین اتفاقی در لیگ انگلیس رخ می‌دهد، باید مجازاتی در کار باشد.»

البته این موضوع، مگر این که سیتی در فرجام‌خواهی خود پیروز شود یا در دادگاه حقوقی بعدی رأی صادرشده را با موفقیت لغو کند، به آینده مربوط می‌شود.دروز گذشته، روز اکنون بود؛ روز فوران خشم و نفرتی که مانند آب روی پرهای اردک از روی سیتی سُر خورد و بی‌اثر ماند. البته از این خشم کم هم نبود. جدا از فریادهای اعتراضی و هو کردن‌ها، بنری نیز وجود داشت که پپ گواردیولا، هالند و دیگر بازیکنان سیتی را با لباس زندانیان نشان می‌داد و زیر آن نوشته شده بود: «۱۱۴ اتهام، مجرم».

اما هواداران سیتی نیز همان رویکرد سرسختانه و تسلیم‌ناپذیر را در پیش گرفته‌اند.رممکن بود هنگام خروج از بزرگراه ام۶۲ با بنری روبه‌رو شوند که روی آن نوشته شده بود «ما همه جام‌ها را بدون تقلب بردیم»، اما در بیرون ورزشگاه، جایی که موزهای بادی خود را تکان می‌دادند؛ نمادی که به موج هواداری الهام‌گرفته از ایمری وارادی در دهه ۹۰ بازمی‌گردد، زمان آواز خواندن بود. آنها با آهنگ «عشق واقعاً بدون تو دردناک است» می‌خواندند: «خلدون، سیتی عاشق توست» و در ادامه اضافه می‌کردند: «ما احمق نیستیم که به ما اتهام زده‌اند!»

خلدون المبارک دیده نشد اما فران سوریانو، مدیر اجرایی این باشگاه، هیئت نمایندگی سیتی را هدایت می‌کرد. برای هواداران، این حضور به معنای نمایش اتحاد در برابر تمام اتفاقاتی بود که می‌دانستند در راه است.دهنگامی که بازیکنان سیتی به رهبری روبن دیاز برای گرم کردن پیش از مسابقه وارد زمین شدند، هیچ فیلتری جلوی فریادهای بی‌رحمانه هواداران را نگرفت.

در همه‌جا بنرهایی دیده می‌شد که اشعار اوسیس را تغییر داده و به اتهام‌ها و پیش‌بینی‌ها تبدیل کرده بودند؛ از جمله «تمام ستاره‌هایت در حال محو شدن هستند» و «و در نهایت، شما واقعاً همه‌ چیز را از ما دزدیدید». البته شعار «ای متقلب‌های لعنتی، می‌دانیم چه‌کاره‌اید» نیز بارها تکرار می‌شد.

سپس، هنگامی که دو تیم وارد زمین شدند، موجی بی‌وقفه از فریادهای خشمگین در ورزشگاه طنین انداخت و در فضا پیچید. دیاز پس از آن که هواداران سیتی سرود لیگ برتر را هو کردند، در حلقه بازیکنان تیمش پیش از شروع مسابقه، به آنها تأکید کرد که باید چگونه رفتار کنند. با آغاز بازی، هر تکل بازیکنان لیورپول با فریاد بلند تماشاگران همراه می‌شد و آنفیلد به میدان نبردی خشن تبدیل شده بود. هنگامی که پس از شروعی دیوانه‌وار، پرهیجان و در نهایت بدون حادثه‌ای خاص، جریان مسابقه آرام گرفت، شعار «به دسته پایین‌تر سقوط می‌کنید» فضای ورزشگاه را پر کرد.

اما این بازیکنان سیتی از جنس دیگری هستند، هرچند احتمالاً این تنها نخستین باری است که آنها با چنین موجی از اعتراض و نارضایتی روبه‌رو می‌شوند. پس از اخراج گراونبرخ، سیتی شدت بازی خود را افزایش داد. نمایشی مقتدرانه و قانع‌کننده؛ آنها به‌سادگی بیش از حد خوب بودند. هیچ‌یک از آنها نمی‌توانند انتظار داشته باشند خارج از محدوده کدپستی ام۱۱، در مسابقه محبوبیت پیروز شوند. اما آنها نیز مانند هوادارانشان به پشت کردن به چنین مسائل و ادامه دادن مسیر عادت دارند، با همان رویکرد همیشگی: «کار و زندگی طبق روال معمول ادامه دارد.»