مالکیت و 48 پاس مقابل سپاهان با امضای وحید رضایی

به گزارش رزنیوز به نقل از ورزش سه، میان تیمی که برای حفظ توپ پاس می‌دهد و تیمی که با پاس دادن به دنبال پیدا کردن راهی برای پیشروی است، تفاوت وجود دارد. این تفاوت را می‌توان در یکی از صحنه‌های دیدار شمس‌آذر و سپاهان جست‌وجو کرد. جایی که شاگردان وحید رضایی در یک توالی طولانی از گردش توپ، نزدیک به ۵۰ پاس میان یکدیگر ردوبدل کردند.

اما آنچه این حرکت را از یک آمار ساده فراتر می‌برد، تلاش بازیکنان شمس‌آذر برای حفظ ارتباط میان خطوط، جابه‌جایی توپ در عرض زمین و یافتن مسیر تازه پس از بسته شدن راه پیشروی است.

شمس آذر که پیش از این مقابل تراکتور پرمهره و مدعی قهرمانی نیز به یک امتیاز دست یافته بود، برابر سپاهانی که چند مهره کلیدی و ملی‌پوش از جمله سیدحسین حسینی، کسری طاهری، آریا یوسفی، امین حزباوی، امید نورافکن، مهدی لیموچی، احسان حاج صفی و … را در اختیار داشت نیز توانست نوع فوتبال مدنظر خود را به نمایش بگذارد.

در تحلیل این اتفاق باید تفاوت محسوس کیفیت فردی، تجربه و امکانات دو تیم را نیز در نظر گرفت. یک سوی میدان سپاهانی قرار داشت که با مجموعه‌ای از بازیکنان مطرح و ملی‌پوش وارد مسابقه شده بود و در سوی دیگر، شمس‌آذری که با بودجه محدودتر و ترکیبی کم‌نام‌ونشان‌تر برای رقابت تلاش می‌کرد.

یکی از نکات جالب این توالی، نحوه واکنش بازیکنان شمس‌آذر هنگام بسته شدن مسیر پیشروی است. در چند مرحله، توپ به بازیکنان عقب‌تر بازگردانده می‌شود و تیم به‌جای اصرار بر عبور از منطقه پرتراکم، تلاش می‌کند حمله را از مسیر دیگری دنبال کند. در ادبیات تاکتیکی فوتبال، این رفتار می‌تواند بخشی از بازگردش توپ یا “Recycling Possession” باشد: روشی برای حفظ مالکیت، تغییر زاویه حمله و فراهم کردن امکان پیشروی مجدد.

مسئله مهم، وجود گزینه‌های حمایتی در اطراف بازیکن صاحب توپ است. زمانی که مسیر پاس رو به جلو بسته می‌شود، حفظ فاصله مناسب میان بازیکنان و ایجاد زاویه دریافت اهمیت پیدا می‌کند. بدون این ارتباطات، مالکیت طولانی به‌سادگی در اثر یک اشتباه فردی از دست می‌رود. شمس‌آذر در این صحنه تلاش می‌کند چنین ارتباطی را حفظ کند. پاس‌هایی برای برهم زدن آرایش دفاعی سپاهان یا برتری عددی خود را به یک موقعیت خطرناک.

برای شناخت بهتر فوتبال وحید رضایی باید شرایط بازیکنانش را هم دید. بخش قابل توجهی از ترکیب شمس‌آذر را نفراتی تشکیل می‌دهند که تجربه و سابقه بازیکنان تیم‌های مدعی را ندارند. طبیعی است اجرای برنامه‌ای مبتنی بر گردش توپ، جابه‌جایی مداوم و تصمیم‌گیری تحت فشار برای چنین مجموعه‌ای دشوارتر باشد. در فوتبال این تیم می‌توان نشانه‌هایی از تلاش برای ایجاد رفتارهای جمعی مشخص را مشاهده کرد. حفظ توپ پس از بسته شدن مسیر، استفاده از پاس حمایتی و تلاش برای آغاز مجدد حمله، رفتارهایی هستند که هماهنگی و تمرین می‌طلبند.

اینجاست که سه مفهوم تلاش، تکرار و توجه به جزئیات در بررسی روش وحید رضایی معنا پیدا می‌کند. تکرار یک الگوی مشخص، به‌ ویژه با بازیکنان جوان و کم‌تجربه، می‌تواند به تثبیت تصمیم‌های جمعی کمک کند.

شمس آذر در دیدارهای گذشته خود نیز برابر برخی رقبا این تاکتیک را دنبال کرد. پاس‌های متوالی و دستیابی به مالکیت توپ تا ایجاد موقعیت خطرساز روی دروازه حریف و البته ممانعت از شکل‌گیری برنامه تاکتیکی رقیب. دو تساوی بدون گل شمس‌آذر برابر تراکتور و سپاهان، فرصتی برای بررسی دقیق‌تر مسیر فنی تیم وحید رضایی فراهم کرده است. صحنه ۴۸ پاس مقابل سپاهان نمونه‌ای قابل بررسی از تلاش شمس‌آذر برای اجرای فوتبال سازمان‌یافته و تمرین شده آنهاست.