یک گام برای نجات اقتصاد سینما؛ چرا تسهیم از مبدأ اهمیت دارد؟

علیرضا حسینی عضو هیئت رئیسه و نماینده کمیته حمایت حقوقی و قضایی خانه سینما، در گفتگو با رزنیوز،  درباره اجرای طرح «تسهیم از مبدأ فروش بلیت سینماهای کشور» بیان کرد: هر طرح اقتصادی در صنعت سینما، زمانی می‌تواند موفق باشد که از ابتدا، تمامی اضلاع آن شامل سهم‌ها، مشارکت‌ها، ضرر و زیان‌های احتمالی، به روشنی تعریف و شفاف‌سازی شده باشد. سینما، پیش از هر چیز، یک هنر-صنعت است و اقتصاد نقشی تعیین‌کننده در استمرار حیات آن ایفا می‌کند.
او افزود: سرمایه‌گذاری کلانی که توسط تهیه‌کنندگان، سرمایه‌گذاران و گروه‌های فنی برای تولید یک فیلم صورت می‌گیرد ـ که امروزه گاه به ده‌ها میلیارد تومان می‌رسد – در بهترین شرایط، پس از یک سال به بازگشت سرمایه منجر می‌شود. حال آنکه در شرایط تورم فزاینده‌ کشور، حتی چند روز تأخیر در دریافت سهم، می‌تواند ارزشِ واقعیِ سرمایه را به شدت کاهش دهد؛ چه رسد به ماه‌ها انتظار که در گذشته متداول بود. این امر، نه تنها به زیان تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار است، بلکه زنجیره تولید تا اکران را با اختلال مواجه می‌کند.
حسینی اظهار کرد: بنابراین، قطعاً طرح تسهیم از مبدأ، برای تمامیِ فعالان این عرصه از عوامل فنی و تدارکاتی گرفته تا تهیه‌کنندگان یک تحول مثبت محسوب می‌شود؛ چراکه امکان تصفیه به‌موقع دستمزدها، کاهش دغدغه‌های مالی و شروع سریع‌تر پروژه‌های بعدی را فراهم می‌آورد. اما آنچه این طرح را از یک اقدام صرفاً اقتصادی، به یک دستاورد صنفی و فرهنگی متمایز می‌کند، نحوه پیش‌برد آن است.
وی ادامه داد: خوشبختانه، با پیگیری‌های مستمر خانه سینما و حمایت سازمان سینمایی در دوره کنونی، این مهم با رویکردی متمدنانه، صنفی و مبتنی بر اجماع‌نظر اجرایی شده است که خود گواهی بر اراده جمعی برای اصلاح ساختارهاست.
عضو هیئت رئیسه خانه سینما متذکر شد: امید می‌رود که این تجربه موفق، الگویی برای سایر حوزه‌های مدیریتی سینما قرار گیرد؛ به‌ویژه در موضوعاتی نظیر پروانه ساخت، که می‌توان با حذف تشریفات زائد و ساختارهای سنتیِ شورایی، به سمت نظامی متعهدانه‌تر و کارآمدتر حرکت کرد؛ بدین معنا که تهیه‌کننده با پذیرش تعهدات حرفه‌ای، مسئولیت اجرای اثر را بر عهده گیرد و فرایندهای صدور مجوز، شفاف‌تر و چابک‌تر شوند. همچنین در حوزه پروانه نمایش و سایر مقررات نظارتی، ظرفیت‌های فراوانی برای اصلاح و به‌روزرسانی وجود دارد که با تکیه بر تعامل سازنده نهادهای صنفی و مدیران فرهنگیِ تحصیل‌کرده و همراه، می‌توان به ثمر نشاند.
حسینی در پایان گفت: در مجموع، مزایای این طرح، از جمله شفافیت، سرعت در بازگشت سرمایه، کاهش ریسک سرمایه‌گذاری و افزایش انگیزه برای تولید، به مراتب بیش از معایب احتمالی آن است؛ مشروط بر آنکه در اجرا، نظارت دقیق، هماهنگی میان‌بخشی و استمرار رویکرد اصلاحی مد نظر قرار گیرد. امید که این گام، سرآغازی برای تحولاتی بنیادین در ساختار اقتصاد و مدیریت سینمای ایران باشد.

5959