روایت آخرین دیدار با مرد محترم فوتبال

به گزارش “رزنیوز به نقل از ورزش سه”، کوچ ابدی حمید علیدوستی، پیشکسوت نجیب و اخلاق‌مدار سال‌های دور تیم ملی، جامعه ورزش را متاثر کرده و به همین مناسبت یادداشتی درباره آخرین برخورد و همنشینی با این استاد فقید نگاشته شده که در ادامه می‌خوانید:

«فوتبال ایران یکی از چهره‌های اصیل و قابل احترام خود را از دست داد. مردی که نامش تنها با گل‌ها، بازی‌ها و سال‌های حضورش در مستطیل سبز شناخته نمی‌شد. حمید علیدوستی از آن نسل فوتبالیست‌هایی بود که اعتبار حرفه‌ای را با شخصیت انسانی پیوند زده بودند.

نزدیک به دو دهه حضور در عرصه مدیریتی فوتبال ایران، فرصت آشنایی و مواجهه با چهره‌های بسیاری را برایم فراهم کرده، اما بعضی شخصیت‌ها فارغ از جایگاه و کارنامه ورزشی‌شان، به واسطه منش و رفتارشان در ذهن ماندگار می‌شوند که زنده‌یاد حمید علیدوستی برای من یکی از همان چهره‌ها بود.

برخوردهای من با ایشان عمدتا در مسابقات و نشست‌های فوتبالی شکل گرفت. آنچه در این دیدارها بیش از هر چیز جلب توجه می‌کرد، متانت، تواضع و روی گشاده ایشان بود. حتی اگر مخاطب خود را نمی‌شناخت، با همان احترام و صمیمیت برخورد می‌کرد. این ویژگی شاید در ظاهر ساده به نظر برسد، اما در مناسبات امروز فوتبال، یک سرمایه اخلاقی ارزشمند است.

علیدوستی در کنار سابقه درخشان بازیگری و مربیگری، از دانش فوتبالی بالا و به‌روزی برخوردار بود. برای من جالب بود که با وجود تعلق به نسل پیشکسوت فوتبال، همچنان تحولات این ورزش را دنبال می‌کرد و نگاهش به فوتبال، محدود به خاطرات دوران بازیگری نبود.

اما اگر بخواهم از میان ویژگی‌های متعدد او به یک نکته اشاره کنم، باید بگویم جاذبه شخصیتی حمید علیدوستی در متانت و منش اخلاقی‌اش خلاصه می‌شد. او از آن آدم‌هایی نبود که برای دیده شدن یا محترم شمرده شدن تلاش کنند و رفتارشان به‌گونه‌ای بود که دیگران خودبه‌خود در برابرشان احساس احترام می‌کردند.

آخرین دیدار، خاطره‌ای که حالا معنای دیگری دارد

حدود یک ماه پیش از درگذشت ایشان، در جریان دیدار تدارکاتی آلومینیوم اراک و چادرملو فرصتی برای ملاقات با استاد علیدوستی در ورزشگاه خاطره انگیز هما فراهم شد. مثل همیشه به استقبالشان رفتم و ادای احترام کردم. خوش‌وبش و در آغوش گرفتن کوتاهی که آن روز شاید یکی از دیدارهای معمول در فضای فوتبال به نظر می‌رسید، امروز به خاطره‌ای ارزشمند تبدیل شده است.

دو تصویری که از آن ملاقات به یادگار مانده، اکنون برای من فراتر از یک عکس یادگاری است و یادآور آخرین دیدار با انسانی که احترام به او، نه از سر تعارف، بلکه برخاسته از شناخت شخصیتش بود.

در مدیریت فوتبال، معمولا درباره دانش فنی، نتیجه‌گرایی، ساختار باشگاه‌ها و دستاوردهای حرفه‌ای صحبت می‌کنیم، اما کمتر به این موضوع می‌پردازیم که اخلاق و شخصیت فردی تا چه اندازه در اعتبار و ماندگاری یک چهره ورزشی نقش دارد.

حمید علیدوستی نمونه‌ای از همین پیوند بود. مردی که در کنار اعتبار فوتبالی، سرمایه‌ای انسانی از خود به جا گذاشت. شاید فوتبال ما بیش از هر چیز به یادآوری همین الگوها نیاز داشته باشد، اینکه بزرگی صرفا به سابقه، عنوان و افتخار نیست، بلکه به کیفیت رفتاری است که در ذهن و دل دیگران باقی می‌ماند.

امروز از حمید علیدوستی خاطرات یک فوتبالیست بزرگ و مربی صاحب‌دانش باقی مانده، اما برای من، تصویر ماندگارتر، همان مرد خوش‌برخورد و متینی است که دیدارش احترام‌برانگیز بود.

بعضی آدم‌ها وقتی وارد یک جمع می‌شوند، برای خود احترام نمی‌خواهند، وقتی از آن جمع می‌روند، تازه جای خالی احترام‌برانگیزشان احساس می‌شود که حمید علیدوستی از همین جنس آدم‌ها بود.

روحت شاد استاد. نامت در فوتبال ایران و یادت در خاطر کسانی که تو را شناختند، ماندگار خواهد ماند.

حمیدرضا امیدوار

عضو هیئت‌مدیره باشگاه فرهنگی ورزشی آلومینیوم اراک»