فضانوردان احتمالا در تولیدمثل در فضا دچار مشکل خواهند شد

مطالعه‌ای جدید که روی انسان، موش و خوک انجام شده، نشان داده است که در شرایط بی وزنی، اسپرم دچار سردرگمی می‌شود، تخمک‌های موش باروری کمتری دارند و جنین‌های خوک با تأخیر در رشد مواجه می‌شوند.

یافته‌ها پیامدهای مهمی برای حضور پایدار انسان خارج از زمین دارد. سکونتگاه‌های بلندمدتی که برای ماه و مریخ برنامه‌ریزی شده‌اند، نه تنها به حفظ حیات فضانوردان بستگی دارد، بلکه به این موضوع نیز وابسته است که آیا افراد در نهایت می‌توانند در آنجا تولید مثل کنند یا خیر.

مطالعات قبلی نشان داده‌اند که بی‌وزنی می‌تواند تولید استروژن را مختل کند و تعداد اسپرم را در موش‌ها کاهش دهد؛ اما آنچه هنگام شناورشدن اسپرم و تخمک در شرایط بی‌وزنی رخ می‌دهد، هنوز نامشخص بود.

پژوهشگران اسپرم انسان و موش را در مجراهای خاصی قرار دادند که برای تقلید از محیط دستگاه تناسلی ماده طراحی شده بود. اسپرم‌ها در شرایط بی‌وزنی نسبت به زمانی که در گرانش زمین قرار داشتند، با موفقیت کمتری توانستند مسیر را طی کنند. این یافته‌ها حاکی از آن است که بی‌وزنی بر توانایی اسپرم در یافتن مسیر و حرکت تأثیر منفی دارد.

دکتر مک‌فرسون توضیح می‌دهد که بسیاری از پروتئین‌های موجود در اسپرم، نقش حسگر مکانیکی را ایفا می‌کنند؛ به این معنا که قادر به تشخیص نیروهای فیزیکی هستند. حذف نیروی گرانش می‌تواند عملکرد این حسگرها را مختل و در نتیجه توانایی جهت‌یابی و حرکت اسپرم را تضعیف کند.