آیا برای ورزشکار بودن باید لاغر بود؟ پاسخ این زنان متفاوت است/ چرا نمی‌توان قدرت و آمادگی جسمانی را از روی فرم بدن قضاوت کرد؟

به گزارش رزنیوز، هشت زن ورزشکار در رشته‌هایی مانند شنای آب‌های آزاد، اولتراماراتن، پاورلیفتینگ، یوگا، موج‌سواری و وزنه‌برداری، هرکدام به شکلی نشان داده‌اند که اندازه و فرم بدن، معیار مستقیمی برای سنجش قدرت، استقامت یا توانایی ورزشی نیست.

یکی از نمونه‌های قابل توجه، رها اخوان، شناگر آب‌های آزاد ایرانی است که ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۶ شنای کانال مانش را از دوور آغاز کرد و پس از ۱۸ ساعت و ۵۸ دقیقه شنای بدون توقف، به نزدیکی کاله رسید. چنین عملکردی بیش از هر چیز به استقامت، مهارت، آمادگی جسمانی و توانایی تحمل شرایط دشوار وابسته است.

در دنیای دوهای استقامتی نیز میرنا والریو، دونده اولتراماراتن آمریکایی، سال‌ها در رقابت‌های طولانی‌مسافت شرکت کرده و به یکی از چهره‌های شناخته‌شده در به چالش کشیدن تصور رایج از «بدن دونده» تبدیل شده است.

در ورزش‌های قدرتی، این تفاوت حتی آشکارتر است. تامارا والکات، پاورلیفتر آمریکایی، در مسابقات رسمی رکوردهایی شامل ۳۰۷ کیلوگرم اسکوات، ۱۷۲.۵ کیلوگرم پرس سینه و ۲۹۷ کیلوگرم ددلیفت ثبت کرده است. اعدادی که نشان می‌دهند نمی‌توان قدرت یک بدن را از روی اندازه دور کمر آن حدس زد.

در سوی دیگر، جسامین استنلی با فعالیت در حوزه یوگا و کانوآ گرین با تجربه موج‌سواری و ماجراجویی در طبیعت، درباره موانعی صحبت کرده‌اند که گاهی نه از محدودیت جسمی، بلکه از تصور جامعه درباره «بدن مناسب ورزش» ناشی می‌شود.

این مثال‌ها البته به معنای بی‌اهمیت بودن وزن یا ترکیب بدن برای سلامت نیست. وزن، توده عضلانی و میزان چربی بدن می‌توانند در ارزیابی سلامت و عملکرد اهمیت داشته باشند؛ اما ظاهر بدن به‌تنهایی نمی‌تواند توانایی‌های یک فرد را تعیین کند.

شاید به همین دلیل، پیش از آنکه درباره بدن یک زن قضاوت کنیم و بپرسیم چرا لاغر نیست، بهتر باشد از خودمان بپرسیم این بدن چه کارهایی می‌تواند انجام دهد؟ چون بدن ورزشکار، برخلاف تصویری که سال‌ها به ما نشان داده‌اند، فقط یک شکل ندارد.

۴۷۲۳۲