صدمین سالگرد سن‌سیرو: در انتظار مرگ و رستاخیز

به گزارش “رزنیوز به نقل از ورزش سه”،  سن سیرو، خانه‌ای برای میلیون‌ها خاطره، در انتظار بازسازی و تولد دوباره برای رقابت‌های جام ملت‌های اروپا در سال ۲۰۳۲ است.

فابیو کاپلو، سرمربی پرافتخار ایتالیایی که بارها در این ورزشگاه حضور داشته است، درباره این بنای نمادین گفت: «سن سیرو نمادین‌ترین ورزشگاه جهان است. پله‌هایی که به طبقات دوم و سوم منتهی می‌شوند، چیزی تکرارنشدنی هستند. برای من بازی در آنجا یک رویا بود. وقتی وارد می‌شدی و به بالا نگاه می‌کردی، بلافاصله متوجه می‌شدی که باید کار خارق‌العاده‌ای انجام دهی. تصور اینکه دیگر این ورزشگاه وجود نداشته باشد، دشوار است. این یک خلأ بزرگ خواهد بود، اما باید به آینده نگاه کرد.»

در سوی دیگر، استفانو بوئری، معمار مشهور و طراح جنگل عمودی میلان، سن سیرو را میراثی معماری دانست که با گذشت زمان تکامل یافته است. او معتقد است این ورزشگاه چیزی فراتر از یک زمین فوتبال است. بوئری گفت: «سن سیرو تاریخ فوتبال جهان را نمایندگی می‌کند. این بنا یک میراث، یک نماد و یک معماری منحصر‌به‌فرد است. ساختار آن از سه بخش معماری تشکیل شده که به مرور زمان روی هم قرار گرفته‌اند. این مجموعه یک اثر هنری یگانه است.»

سن سیرو که در ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۶ با مسابقه میلان و اینتر افتتاح شد، در طول یک قرن به صحنه نبردهای تاریخی، کنسرت‌های بزرگ ستارگانی چون باب مارلی و بروس اسپرینگستین و میزبانی چهار فینال لیگ قهرمانان اروپا تبدیل شد. این ورزشگاه در ابتدا تنها متعلق به باشگاه میلان بود اما به مرور زمان به نماد کل شهر میلان بدل گشت.

اگرچه دوران باشکوه این بنا در حال رسیدن به پایان است و پروژه‌های مدرن جایگزین آن خواهند شد، اما میراث سن سیرو ابدی است. این ورزشگاه شاهد حضور اسطوره‌هایی از کرایف و مارادونا تا مالدینی و رونالدو بوده و قلب تپنده رقابت‌های میلان و اینتر محسوب می‌شده است. 

اکنون شهر میلان با نگاه به آینده و ساخت استادیومی فوق مدرن، در حال ورق زدن صفحه جدیدی از تاریخ فوتبال است؛ جایی که سنت و مدرنیته با هم پیوند می‌خورند تا روایتگر داستان‌های جدیدی در دنیای فوتبال باشند.