معجزه غیرقابل توضیح گتوزو در لاتزیو!

به گزارش “ورش سه”، گتوزو 48 ساله در حالی وارد فرملو، محل کمپ تمرینی لاتزیو شد که ضربه ناشی از عدم صعود ایتالیا به جام جهانی را به دوش می‌کشید. برخی هواداران انتصاب او را با تردید پذیرفتند و برخی دیگر با اعتماد، و استدلال می‌کردند که مشکل آتزوری ربطی به او نداشته بلکه ریشه‌ای و ساختاری بوده است.

رینو با رویکردی فروتنانه و با تکیه بر تلاش روزمره وارد رم شد. انضباط، آماده‌سازی، کار با توپ و انسجام رختکن؛ این‌ها کلیدهایی است که او قصد دارد به بازیکنانش منتقل کند. این سرمربی می‌خواهد از این که تنش‌های مدیریتی بهانه‌ای ورزشی برای روزهای ناکامی شود جلوگیری کند و همیشه از درگیر شدن در آن پرهیز کرد.

او در مراسم معارفه‌اش در تاریخ 11 جولای برخی از اولویت‌هایی را که می‌خواست پیاده کند به روشنی بیان کرد. او توضیح داد که از مشکلات باشگاه مطلع است و اولویتش کار کردن، ساختن یک تیم و پرهیز از بهانه‌تراشی به دلیل غیبت هواداران در ورزشگاه است. او لاتزیویی می‌خواست که با تمام وجود بجنگد و به تاریخ باشگاه احترام بگذارد.

شجاعت، قاطعیت و رهبری که گتوزو را در دوران بازیگری‌اش متمایز می‌کرد، از او نمایان بود. تا این لحظه، این فلسفه به او کمک کرده است تا در لیگ ۶ پیروزی و یک تساوی مقابل میلان کسب کند. او در آخرین هفته رقابت‌ها نیز یوونتوس را در ورزشگاه خانگی‌اش با نتیجه ۳ بر ۰ شکست داد.

گتوزو شعار سیمئونه را به کار می‌گیرد: «بازی به بازی»

واقعیت این است که لاتزیوی تحت هدایت گتوزو شروع خوبی نداشت. این تیم اواسط ماه اوت در نخستین بازی رسمی خود در مرحله یک‌شانزدهم نهایی جام حذفی ایتالیا با نتیجه ۲ بر ۰ مغلوب منتووا از سری بی شد. این مسابقه تصویر تاسف‌باری از تیم رم به جا گذاشت که البته پس از آن خود را بازیافت و بر ترس‌های گذشته غلبه کرد.

او این کار را به شکلی اسطوره‌ای و پس از یک پنجره نقل‌وانتقالاتی انجام داد که تحت‌تاثیر شرایط بد اقتصادی، محدودیت‌های ثبت‌نام و فروش بازیکنان کلیدی برای کاهش دستمزدها و کسب درآمد قرار داشت؛ امری که به ویژه با خودداری هواداران از خرید بلیت‌های فصل بسیار ضروری بود.

باشگاه بازیکنانی را به خدمت گرفت که نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کردند. خریدها هوشمندانه بود. داویده فراتزی که به صورت قرضی با گزینه خرید از اینتر آمده بود، بهترین نمونه است. او در سه بازی نخست لیگ گلزنی کرد و به تیم ملی بزرگسالان دعوت شد و در آنجا نیز برابر ترکیه گل زد.

آلبرت گودموندسون که از فیورنتینا آمد و آندرها پیناموتی از ساسولو نیز تقویت‌کنندگان مهمی برای تیمی بودند که مجبور شد از چهره‌های بسیار مهمی مانند ماریو خیلا، پدرو رودریگز که کفش‌ها را آویخت، ایوان پروودل و آلسیو رومانیولی دل بکند.

ورزشگاه الیمپیکو به مرور زمان هواداران بیشتری را به خود دید. حضور در ورزشگاه از آن رو بیشتر نشد که تنش میان هواداران و کلودیو لوتیتو که مدت‌هاست حل‌نشده باقی مانده به پایان رسیده باشد، بلکه به این دلیل بود که تیم در زمین مسابقه نشان داد توانایی غلبه بر شرایط سخت را دارد.

آغاز فصل لاتزیو، هرچند بازی‌های زیادی پیش رو دارد و هنوز در انتظار رویارویی با رقیبان قدرتمندتر مانند اینتر یا رم است، در برخی جنبه‌ها با لاتزیوی توماسو مایسترلی، سرمربی افسانه‌ای که تیم را در فصل ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ به قهرمانی اسکودتو رساند، مقایسه شد. اما راه طولانی در پیش است.

گتوزو پس از درهم کوبیدن بانوی پیر فروتنانه گفت: «ما عادت نداریم آن بالا باشیم و شاید حتی آماده هم نباشیم. بازی به بازی پیش می‌رویم و اگر به شکل خاصی تمرین کنیم، می‌توانیم شگفتی‌ساز شویم.»