کشف سیارکی با شکل بی‌سابقه؛ جرمی سه‌بخشی که حتی یک قمر نیز دارد

تصاویر همچنین یک قمر با قطر حدود یک کیلومتر را آشکار کردند که در فاصله دست‌کم ۱۷۰ کیلومتری از نیسا به دور آن می‌چرخد. این قمر فعلاً با نام S/2026 (44) 1 شناخته می‌شود. از آنجایی که قمر به‌طور مستقل در دو برنامه رصدی مختلف مشاهده شد، پژوهشگران توانستند حرکت آن به دور نیسا را دنبال کنند.

نام نیسا از سرزمینی افسانه‌ای گرفته شده که طبق اسطوره‌ها، دیونیسوس، خدای یونان باستان در آنجا توسط حوریان پرورش یافت. ال کانراد، پژوهشگر از رصدخانه تلسکوپ دوچشمی بزرگ، این نام را بسیار مناسب می‌داند؛ زیرا دیونیسوس خدای تئاتر در یونان باستان بود؛ هنری که اغلب با پوشیدن ماسک و پنهان‌کردن هویت واقعی همراه می‌شد.

اما اینکه چنین جرم عجیب‌وغریبی چگونه شکل گرفته، هنوز مشخص نیست. تیم مینکر چند ایده دارد. توضیح مورد علاقه پژوهشگران این است که نیسا یک جرم سه‌تایی تماسی است؛ یعنی سه جرم سیارکی که در اثر نیروی گرانش، به‌طور ضعیف کنار هم نگه داشته شده‌اند.

به گفته پژوهشگران، بهترین توضیح جایگزین این است که نیسا زمانی برخوردی نزدیک با سیارکی بسیار بزرگ‌تر داشته و در اثر آن رویداد، دچار تغییر شکل شده است. در چنین شرایطی، مدل‌سازی‌ها نشان می‌دهند نیروهای کشندی گرانشی می‌توانند گوشته نیسا را تغییر شکل دهند، شکل عجیب امروزی آن را به‌وجود آورند و حتی آن را به مجموعه‌ای از قطعات جداشده در آرایشی شبیه «رشته مروارید» تبدیل کنند.

اگر سناریو دوم درست باشد، این پرسش مطرح می‌شود که سایر قطعات کجا رفته‌اند؟ چنین رویدادهایی معمولاً خانواده‌ای از سیارک‌ها با ترکیب شیمیایی مشابه ایجاد می‌کنند؛ اما نیسا ظاهراً تنها مانده است (البته به‌جز قمرش).

نیسا از مدت‌ها پیش موضوع مطالعه بوده، زیرا می‌تواند درباره تولد زمین، سیاره زادگاه خودمان نیز اطلاعاتی ارائه دهد. سطح نیسا به دلیل داشتن مقدار زیادی کانی سیلیکاتی انستاتیت که فاقد آهن است، بازتابندگی بیشتری نسبت به بسیاری از سیارک‌های دیگر دارد. اجرام این‌چنینی معمولاً سیارک‌های نوع E نامیده می‌شوند و نیسا بزرگ‌ترین و درخشان‌ترین عضو این گروه است.

تصور می‌شود سیارک‌های نوع E در نزدیکی خورشید شکل گرفته باشند و به همین دلیل، به‌عنوان یکی از عناصر اولیه احتمالی سازنده سیاره‌های درونی منظومه شمسی شناخته می‌شوند. اگر نیسا بازمانده‌ای از آن دوران باشد، می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره شرایط منظومه شمسی درونی در ۴٫۵ میلیارد سال پیش در اختیارمان قرار دهد.

یافته‌های پژوهش در پایگاه داده آرکایو بارگذاری و برای انتشار در مجله Astronomy & Astrophysics ارسال شده است.