ناگفته‌های احساسی زندگی یامال: کاش به آفریقا برگردم!

به گزارش “رزنیوز به نقل از ورزش سه”، یامال درباره ریشه‌های آفریقایی خود، خاطرات تنها سفرش به شهر باتا در گینه استوایی و اشتیاقش برای بازگشت به آنجا صحبت کرد. او همچنین از والدینش و نقش مادرش در دوران کودکی گفت. به گفته روزنامه اسپانیایی اسپورت، یامال در مستند تولید شده توسط شبکه 3Cat با عنوان «انقلاب ۳۰۴»، به دوران کودکی، خانواده و ریشه‌های خود پرداخت. او خاطرات بزرگ شدن در روکافوندا را مرور کرد و از زندگی‌اش خارج از زمین فوتبال پرده برداشت.

یامال که یکی از مدعیان اصلی کسب توپ طلای ۲۰۲۶ محسوب می‌شود، فصل درخشانی را پشت سر گذاشته است. او قهرمانی در لالیگا، سوپرجام اسپانیا و جام جهانی را به دست آورد. رقابت بسیار فشرده است اما این شماره ۱۰ بارسلونا اطمینان دارد که می‌تواند در مراسمی که در سالن تئاتر پالادیوم لندن، پایتخت بریتانیا، برگزار می‌شود، به عنوان برنده انتخاب شود.

مسیر او برای رسیدن به تیم اصلی بارسلونا به هیچ وجه هموار نبود. یامال دوران کودکی دشواری را پشت سر گذاشت، اما همواره از حمایت والدینش، منیر نصراوی و شیلا ابانا، برخوردار بود. روکافوندا، یکی از شناخته‌ شده‌ترین محله‌های شهر ماتارو، جایی بود که او در آن بزرگ شد. یامال در این مستند گفت: «وقتی کوچک بودم، تمام دنیای من روکافوندا بود، چون مادربزرگم، پسرعموها و دخترعموهایم و همه دوستانم آنجا زندگی می‌کنند.»

پدر یامال اصالتی مراکشی دارد و برای آغاز زندگی جدید به کاتالونیا آمده است. این بازیکن درباره رابطه‌اش با پدرش گفت: «پدرم آن‌قدر جوان است که می‌توانم با او مثل یک دوست رفتار کنم. او هم پدرم است و هم همه‌ چیز من. هر روز او را می‌بینم یا با او صحبت می‌کنم. به خانه‌اش می‌روم تا با هم پلی‌استیشن بازی کنیم یا او می‌آید و با دوستانم صحبت می‌کند. با هم برای غذا خوردن بیرون می‌رویم و کارهای زیادی انجام می‌دهیم.»

مادر او اهل گینه استوایی و به طور مشخص شهر باتاست که یامال در دوران کودکی به آن سفر کرد. یامال درباره آن سفر گفت: «وقتی هفت ساله بودم به آنجا رفتم. فقط یک بار آنجا را دیدم، اما می‌خواهم دوباره به آنجا برگردم و این چیزی است که واقعاً آرزویش را دارم. به یاد دارم که آنجا عکسی گرفتم، اما وقتی کوچک بودم از عکس گرفتن خوشم نمی‌آمد و مادرم مجبورم کرد این کار را انجام دهم، چون می‌گفت وقتی بزرگ شوم، آن عکس خاطره زیبایی خواهد بود.»

همان یک عکس برای او ارزش زیادی دارد. این شماره ۱۰ بارسلونا در مستند انقلاب ۳۰۴ توضیح داد: «این تنها عکسی است که اجازه دادم مادرم از من بگیرد و تنها عکسی است که دارم. خاطره زیبایی از ریشه‌هایم، سرزمینم و سرزمین مادرم است. با اشتیاق فراوان منتظر بازگشت به آنجا هستم.»

وقتی از یامال پرسیدند بیش از همه چه چیزی را از ریشه‌های گینه‌ای خود به ارث برده است، او به روحیه شادش اشاره کرد: «فکر می‌کنم آدم شادی هستم و تقریباً همیشه لبخند می‌زنم.»

او در پایان با ادای احترام به مادرش، یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های دوران کودکی‌اش، گفت: «وقتی کوچک بودم، مادرم یکی از الگوهای زندگی‌ام بود، چون از نظر من فردی مسئولیت‌پذیر، محترم و سخت‌کوش بود. او همیشه به محض بازگشت به خانه با من صحبت می‌کرد، حتی اگر خسته بود.»