Blog
خاطرات ناگفته از آرتمیس ۲؛ روایت فضانوردان از پرتنش‌ترین لحظات سفر به دور ماه
«فکر کنم داریم مستقیم به وسط زمین کوبیده می‌شویم؛ زیرا داشتیم بیش از حد به سطح نزدیک می‌شدیم.»
گلاور با اشاره به جرمی هانسن، متخصص مأموریت آرتمیس ۲ از آژانس فضایی کانادا، گفت: «جرمی از پنجره بیرون را نگاه کرد و گفت: «فکر کنم داریم مستقیم به وسط زمین کوبیده می‌شویم؛ زیرا داشتیم بیش از حد به سطح نزدیک می‌شدیم.»
نزدیکی بیش از حد فضاپیما به زمین چالش‌های دیگری نیز به همراه داشت؛ زیرا اوراین از منطقه‌ای عبور می‌کرد که مملو از زباله‌های مداری و ماهواره‌ها بود. گلاور توضیح داد: «تراکم اجرام در منطقه‌ای که به آن نزدیک می‌شدیم بیشتر می‌شد و میزان تابش‌های فضایی نیز افزایش می‌یافت.»
درست در همین مرحله‌ی حساس و دشوار مأموریت بود که اوراین، حدود ۱۵ دقیقه پیش از مانور حیاتی تزریق به مدار انتقال به ماه، هشداری درباره‌ی احتمال نشت در کابین صادر کرد. گلاور گفت: «اینکه مشخص کنیم هشدار واقعی است یا نه، اهمیت بسیار زیادی داشت.»
خدمه و مرکز کنترل مأموریت با پرسشی سرنوشت‌ساز روبه‌رو شدند: آیا پیمودن ادامه‌ی مسیر به‌سمت ماه ایمن بود یا باید مانور برنامه‌ریزی‌شده را لغو می‌کردند و مأموریت را بسیار زودتر از موعد به پایان می‌رساندند؟
گلاور با یادآوری آن لحظات گفت: «قرار است مانور تزریق به مدار انتقال ماه را انجام دهیم و به‌سمت ماه حرکت کنیم یا همین حالا لباس‌های فضانوردی خود را بپوشیم تا برای بازگشت به زمین آماده شویم؟»
زمان‌بندی آن اتفاق اهمیت ویژه‌ای داشت. مانور تزریق به مدار انتقال ماه برای خارج‌کردن اوراین از مدار زمین و قراردادن آن در مسیر حرکت به دور ماه طراحی شده بود. این مانور نقطه عطفی مهم در مأموریت محسوب می‌شد؛ زیرا نخستین‌بار از زمان برنامه آپولو بود که انسان‌ها در مسیر سفر به ماه، نزدیک‌ترین جرم همسایه‌ی زمین قرار می‌گرفتند.
همان‌طور که جاد فریلینگ، مدیر پرواز ناسا، در نشست خبری دوم آوریل توضیح داد، خوشبختانه هشدار صادرشده اشتباه بود و نشت واقعی وجود نداشت. در نتیجه، به مأموریت آرتمیس ۲ اجازه‌ی ادامه عملیات داده شد. موتور اصلی اوراین حدود پنج دقیقه و ۵۰ ثانیه روشن ماند و چهار فضانورد را با موفقیت در مسیر سفر به دور ماه قرار داد.
گلاور با یادآوری آن لحظات گفت: «شمارش معکوس زمان را تماشا می‌کردیم، سرعت‌ها افزایش می‌یافتند و اعداد صورتی و سبز به هم نزدیک می‌شدند.» او افزود: «همه‌چیز طبق برنامه پیش می‌رفت. اوضاع خوب به نظر می‌رسید.» اندکی بعد، خدمه بالاخره از دام گرانش زمین رها شدند و با سرعتی در حدود ۳۹هزار و ۴۳۰ کیلومتر بر ساعت به‌سمت ماه شتافتند.
شاید هرگز به خانه بازنگردیم
صدور هشدار کاذب تنها لحظه‌ی پرتنش پیش‌آمده حین مأموریت نبود. رید وایزمن، فرمانده آرتمیس ۲ نیز در نقطه‌ای از سفر ترسید که شاید او و خدمه‌اش پس از به دور ماه، هرگز نتوانند به خانه بازگردند؛ زیرا از نقطه‌ای که قرار بود مسیر بازگشت را آغاز کنند، عبور کرده بودند.
قرار بود رید وایزمن و سه هم‌تیمی‌اش در ششمین روز از مأموریت ۱۰ روزه‌شان، پیش از تغییر مسیر به‌سمت زمین، به فاصله‌ی تقریباً ۴۰۶هزار و ۸۲۳ کیلومتری از زمین برسند؛ مقداری که از هر مسافت پیموده‌شده توسط انسان‌ها در فضا، بیشتر بود.
