اخبار فرهنگ و هنر

“فارابی” و یک پرسش مهم؛ فلسفه چه نسبتی با سیاست دارد؟

"فارابی" و یک پرسش مهم؛ فلسفه چه نسبتی با سیاست دارد؟

به گزارش خبرگزاری رز نیوز به نقل از تسنیم، نام فارابی در تاریخ فلسفه اسلامی با عنوان «معلم ثانی» شناخته می‌شود. عنوانی که اگرچه جایگاه علمی او را نشان می‌دهد، اما شاید برای توضیح اهمیت واقعی این فیلسوف کافی نباشد. فارابی از آن دست متفکرانی نیست که بتوان او را در محدوده یک رشته علمی یا مجموعه‌ای از نظریه‌های فلسفی محصور کرد. مسئله اصلی او، نسبت انسان با حقیقت و چگونگی سامان یافتن زندگی فردی و اجتماعی بر مبنای شناخت آن حقیقت بود. به همین دلیل وقتی از فارابی سخن می‌گوییم ناگزیر به فلسفه، اخلاق، سیاست، دین، آموزش و حتی هنر می‌رسیم.

شاید مهم‌ترین ویژگی اندیشه او همین نگاه یکپارچه باشد؛ نگاهی که در آن، دانستن از زندگی جدا نیست و فلسفه قرار نیست در کتابخانه‌ها و محافل علمی باقی بماند. پرسش فارابی این بود که انسان چگونه می‌تواند به سعادت برسد و جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند چه نسبتی با این سعادت دارد.پرسشی که با گذشت بیش از هزار سال، هنوز هم تازگی خود را از دست نداده است.

امروز که جوامع با انبوهی از اطلاعات، تحولات شتابان فناوری و پیچیدگی‌های سیاسی و فرهنگی مواجه‌اند، بازخوانی فارابی فرصتی است برای تأمل در مسئله‌ای که گاهی در هیاهوی توسعه و پیشرفت فراموش می‌شود،ما به کدام سو حرکت می‌کنیم و اساساً قرار است چه نوع انسانی و چه نوع جامعه‌ای بسازیم؟

فارابی در قرن چهارم هجری و در فضایی می‌اندیشید که فلسفه یونان به جهان اسلام راه یافته بود و متفکران مسلمان با پرسش‌های تازه‌ای درباره عقل، معرفت، هستی و نسبت آن‌ها با آموزه‌های دینی روبه‌رو بودند. او در چنین شرایطی به شرح و ترجمه صرف آثار پیشینیان اکتفا نکرد. تلاش کرد میان میراث فلسفی یونان و جهان فکری اسلام نسبتی برقرار کند و از دل این مواجهه، دستگاهی فلسفی پدید آورد.

اهمیت فارابی را باید در همین توانایی دید. او نه مقلد صرف فیلسوفان یونانی بود و نه در مواجهه با اندیشه‌های پیشین، خود را از آن‌ها بی‌نیاز می‌دانست. میراث فکری دیگران را می‌خواند، نقد می‌کرد و در خدمت ساختن منظومه‌ای تازه قرار می‌داد. اما آنچه اندیشه او را از یک فلسفه صرفاً نظری متمایز می‌کند، توجه جدی‌اش به زندگی اجتماعی است. برای فارابی، شناخت حقیقت زمانی اهمیت کامل پیدا می‌کند که در زندگی انسان اثر بگذارد. انسانی که می‌اندیشد، باید بتواند بهتر زندگی کند و جامعه‌ای که از دانش برخوردار است، باید در سامان دادن به زندگی اعضای خود موفق‌تر باشد.

این نگاه، امروز نیز برای ما اهمیت دارد. گاهی میان تولید دانش و حل مسائل جامعه فاصله‌ای جدی ایجاد می‌شود. دانشگاه‌ها مقاله تولید می‌کنند، مراکز پژوهشی نظریه می‌پردازند و نهادهای اجرایی تصمیم می‌گیرند؛ اما این اجزا همیشه در یک مسیر حرکت نمی‌کنند. فارابی به ما یادآوری می‌کند که معرفت، اگر نتواند نسبتی با زندگی واقعی انسان برقرار کند، هنوز به تمام ظرفیت خود نرسیده است.

شاید هیچ‌یک از مباحث فارابی به اندازه مدینه فاضله در حافظه عمومی باقی نمانده باشد. بااین‌حال، این نظریه گاهی به تصویری آرمانی و دست‌نیافتنی تقلیل پیدا می‌کند؛ گویی فارابی صرفاً از شهری خیالی سخن گفته که در آن همه‌چیز مطابق فضیلت پیش می‌رود. درحالی‌که مسئله او بسیار جدی‌تر از ترسیم یک جامعه آرمانی بود.

فارابی می‌خواست بداند چه چیزی یک اجتماع انسانی را به جامعه‌ای مطلوب تبدیل می‌کند. آیا صرف زندگی در کنار یکدیگر، تأمین نیازهای اقتصادی و برخورداری از امنیت برای شکل‌گیری یک جامعه سعادتمند کافی است؟ پاسخ او منفی است.

از نظر فارابی، انسان برای رسیدن به کمال به دیگران نیاز دارد. هیچ‌کس به‌تنهایی نمی‌تواند همه ظرفیت‌های وجودی خود را به فعلیت برساند. جامعه باید بستری برای همکاری انسان‌ها باشد؛ اما این همکاری زمانی ارزشمند است که مقصدی فراتر از منافع کوتاه‌مدت و نیازهای مادی داشته باشد. اینجاست که مفهوم مدینه فاضله معنا پیدا می‌کند. جامعه فاضله جامعه‌ای است که اعضای آن برای رسیدن به سعادت حقیقی با یکدیگر همکاری می‌کنند. در مقابل، جامعه‌ای که تمام مناسبات آن حول ثروت، قدرت، شهرت یا لذت شکل گرفته باشد، هرچند از امکانات فراوانی برخوردار باشد، الزاماً جامعه‌ای مطلوب نیست.

این بخش از اندیشه فارابی را باید جدی‌تر از همیشه خواند. امروز ممکن است کشوری از نظر اقتصادی رشد کند، فناوری‌های پیشرفته در اختیار داشته باشد و در عرصه رقابت جهانی قدرت قابل توجهی پیدا کند؛ اما همچنان با بحران تنهایی، فروپاشی روابط اجتماعی، بی‌عدالتی یا بی‌معنایی زندگی مواجه باشد.

پیشرفت بدون تعریف روشن از مقصد، می‌تواند به مسابقه‌ای بی‌پایان برای بیشتر داشتن تبدیل شود. فارابی درست در نقطه مقابل چنین نگاهی قرار می‌گیرد. او از جامعه‌ای سخن می‌گوید که می‌داند امکانات را برای چه می‌خواهد و پیشرفت را با چه معیاری می‌سنجد.

فارابی سیاست را از فلسفه جدا نمی‌دانست. در نظریه سیاسی او، اداره جامعه صرفاً به معنای حفظ نظم، کنترل مناسبات یا توزیع امکانات نیست. سیاست باید بتواند مسیر حرکت جامعه را مشخص کند و انسان‌ها را به سوی خیر و سعادت هدایت کند.

به همین دلیل، رئیس مدینه فاضله در اندیشه او صرفاً یک مدیر یا صاحب قدرت نیست. او باید از حکمت و شناخت برخوردار باشد و بتواند میان مصالح مختلف جامعه داوری کند. ویژگی‌های اخلاقی و عقلانی حاکم در این نظریه اهمیت ویژه‌ای دارند؛ زیرا فارابی معتقد است جامعه را نمی‌توان به مقصد مطلوب رساند، مگر آنکه هدایت آن بر شناخت درست از مقصد استوار باشد.

البته نظریه سیاسی فارابی را نباید بدون توجه به شرایط تاریخی و مبانی فلسفی زمانه او به الگوی آماده‌ای برای حکمرانی امروز تبدیل کرد. اما یک نکته در آن همچنان قابل تأمل است؛ قدرت، به‌خودی‌خود فضیلت نیست. آنچه به قدرت ارزش می‌دهد، غایتی است که در خدمت آن قرار می‌گیرد.

این همان مسئله‌ای است که در بسیاری از نظام‌های سیاسی معاصر نیز اهمیت دارد. گاهی آن‌قدر درگیر سازوکارهای اجرایی، شاخص‌های عملکرد و مدیریت روزمره می‌شویم که فراموش می‌کنیم سیاست باید پاسخی برای پرسش‌های بنیادین جامعه داشته باشد. عدالت چه جایگاهی در تصمیم‌گیری‌ها دارد؟ انسان در کانون سیاست‌گذاری قرار گرفته یا به یکی از متغیرهای محاسباتی تبدیل شده است؟ و آیا تصمیم‌های امروز، آینده بهتری برای نسل بعد می‌سازند؟ فارابی ما را به این پرسش‌ها بازمی‌گرداند. او معتقد است حکمرانی بدون شناخت و حکمت، ممکن است به اداره امور محدود شود؛ اما نمی‌تواند به‌تنهایی ضامن سعادت جامعه باشد.

یکی از آثار مهم فارابی، کتاب احصاءالعلوم است؛ اثری که در آن، علوم مختلف و نسبت میان آن‌ها بررسی شده‌اند. این کتاب را نباید صرفاً یک فهرست تاریخی از رشته‌های علمی دانست. اهمیت آن در تلاشی است که فارابی برای فهم جایگاه هر دانش در مجموعه معرفت انسانی انجام می‌دهد.

او علوم مختلف را در منظومه‌ای قابل فهم قرار می‌دهد و نشان می‌دهد که شناخت انسان از جهان، از مسیرهای گوناگونی شکل می‌گیرد. منطق، ریاضیات، علوم طبیعی، الهیات و علوم مرتبط با زندگی اجتماعی، هرکدام جایگاهی دارند و نمی‌توان بدون توجه به ارتباط میان آن‌ها، تصویری کامل از معرفت به دست آورد.

این مسئله امروز به شکل دیگری پیش روی ماست. تخصصی شدن علوم، دستاوردهای بزرگی برای بشر داشته است؛ اما در کنار این دستاوردها، گاهی شاهد فاصله گرفتن حوزه‌های علمی از یکدیگر هستیم. فناوری پیش می‌رود، اما پرسش‌های اخلاقی آن بدون پاسخ می‌مانند. اقتصاد رشد می‌کند، اما پیامدهای اجتماعی آن کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد. سیاست‌گذاری انجام می‌شود، اما نسبت آن با فرهنگ و هویت جامعه روشن نیست.

برای مثال، هوش مصنوعی را نمی‌توان فقط با معیار سرعت پردازش و قدرت محاسباتی ارزیابی کرد. مسئله مالکیت داده‌ها، عدالت در دسترسی، تغییر مناسبات شغلی و تأثیر فناوری بر روابط انسانی، همگی پرسش‌هایی هستند که پاسخ به آن‌ها به گفت‌وگوی میان علوم مختلف نیاز دارد.

فارابی بیش از هزار سال پیش به ضرورت نظم‌بخشی به دانش توجه داشت. امروز شاید بیش از هر زمان دیگری به چنین نگاهی نیازمند باشیم؛ نه برای بازگشت به طبقه‌بندی‌های علمی گذشته، بلکه برای جلوگیری از جزیره‌ای شدن معرفت و فراموش شدن مسائل مشترک انسان.

نسبت فلسفه و دین از مباحث مهم اندیشه فارابی است. او در دورانی می‌زیست که این پرسش، یکی از موضوعات اصلی محافل فکری جهان اسلام بود؛ آیا عقل فلسفی و آموزه‌های دینی می‌توانند در کنار یکدیگر قرار گیرند؟ فارابی در آثار خود، میان معرفت برهانی و شیوه بیان دینی تمایز قائل می‌شود. فلسفه با استدلال و برهان به شناخت حقیقت می‌پردازد و دین، حقایق را در قالب زبان و بیان متناسب با فهم و ظرفیت مخاطبان عرضه می‌کند. این تفاوت در شیوه دریافت و بیان، الزاماً به معنای تعارض در حقیقت نیست.

اهمیت این بحث فقط به تاریخ فلسفه محدود نمی‌شود. هر جامعه‌ای برای حفظ پویایی فکری خود به دو ظرفیت نیاز دارد: از یک سو، باورهای بنیادینی که به زندگی جمعی معنا می‌بخشند و از سوی دیگر، عقلانیتی که امکان پرسشگری، استدلال و فهم عمیق‌تر آن باورها را فراهم می‌کند.

اگر اندیشه دینی از گفت‌وگو با عقل و استدلال فاصله بگیرد، ممکن است در برابر پرسش‌های جدید ناتوان شود. از سوی دیگر، اگر عقلانیت نیز نسبت خود را با ارزش‌ها و معنای زندگی از دست بدهد، ممکن است به ابزاری صرف برای محاسبه و منفعت‌سنجی تبدیل شود.

فارابی را می‌توان از متفکرانی دانست که برای عبور از این دوگانه تلاش کردند. او به‌جای آنکه فلسفه و دین را دو قلمرو بی‌ارتباط بداند، در پی توضیح نسبت میان آن‌ها بود. این تلاش، همچنان یکی از موضوعات جدی در گفت‌وگوهای فلسفی جهان اسلام است.

تصویری که از فارابی در ذهن بسیاری وجود دارد، بیشتر به فلسفه و سیاست مربوط است؛ درحالی‌که آثار او در حوزه موسیقی نیز نشان می‌دهد با متفکری چندبعدی روبه‌رو هستیم. کتاب الموسیقی الکبیر از آثار مهم اوست که در آن، موسیقی با نگاهی علمی و تحلیلی بررسی شده است. فارابی به ساختار نغمه‌ها، فواصل صوتی و تأثیر موسیقی بر ادراک انسان توجه دارد. این اثر نشان می‌دهد که او هنر را موضوعی بیرون از قلمرو معرفت نمی‌دانست.

این نکته از آن جهت اهمیت دارد که در نگاه فارابی، انسان موجودی صرفاً عقلانی به معنای محدود کلمه نیست. احساس، تخیل و ادراک زیبایی نیز بخشی از وجود انسان‌اند و نمی‌توان از تربیت و کمال او سخن گفت، اما این ابعاد را نادیده گرفت.

جامعه‌ای که به آموزش و تولید علم توجه می‌کند، اما هنر و زیبایی را به حاشیه می‌راند، بخش مهمی از ظرفیت‌های فرهنگی خود را نادیده گرفته است. هنر فقط سرگرمی نیست؛ در شکل‌گیری ذوق عمومی، انتقال ارزش‌ها و ساختن حافظه فرهنگی جامعه نقش دارد. توجه فارابی به موسیقی را می‌توان نشانه‌ای از همین نگاه جامع دانست؛ نگاهی که می‌خواهد ابعاد مختلف وجود انسان را در کنار یکدیگر بفهمد.

بزرگداشت یک فیلسوف زمانی معنا پیدا می‌کند که جامعه، دست‌کم بخشی از دغدغه‌های او را به مسئله روز خود تبدیل کند. اگر فارابی از پیوند حکمت و سیاست سخن می‌گفت، امروز باید نسبت اندیشه با تصمیم‌گیری‌های کلان را بررسی کنیم. اگر او به وحدت معرفت توجه داشت، باید ببینیم چرا میان دانشگاه، نهادهای فرهنگی و عرصه سیاست‌گذاری چنین فاصله‌ای وجود دارد. اگر سعادت را غایت زندگی اجتماعی می‌دانست، باید از خود بپرسیم که آیا شاخص‌های پیشرفت ما هنوز نسبتی با کیفیت زندگی انسان دارند؟ این‌ها پرسش‌هایی نیستند که پاسخ آن‌ها را بتوان تنها در آثار یک فیلسوف تاریخی پیدا کرد. اما اندیشه فارابی می‌تواند نقطه عزیمت مناسبی برای طرح دوباره آن‌ها باشد.

نکته دیگر اینکه فلسفه با تجلیل و مناسبت‌سازی زنده نمی‌ماند. جامعه‌ای که می‌خواهد سنت فلسفی خود را حفظ کند، باید برای پرسیدن، نقد کردن و گفت‌وگوی آزادانه فکری جایگاه قائل شود. میراث متفکران بزرگ زمانی به سرمایه زنده تبدیل می‌شود که نسل جدید بتواند با آن وارد گفت‌وگو شود، نه اینکه فقط نام صاحبان آن میراث را تکرار کند.

روز بزرگداشت ابونصر فارابی باید فرصتی برای توجه دوباره به جایگاه حکمت در زندگی عمومی باشد. حکمت نه دانشی برای تفاخر نخبگان است و نه مجموعه‌ای از مفاهیم پیچیده برای محافل دانشگاهی. حکمت زمانی ارزش خود را نشان می‌دهد که در شیوه اندیشیدن، تصمیم گرفتن، تربیت کردن و ساختن جامعه حضور داشته باشد. شاید بتوان اهمیت فارابی را در یک نکته خلاصه کرد؛او از ما نمی‌خواهد فقط بیشتر بدانیم؛ بلکه وادارمان می‌کند درباره آنچه می‌دانیم، چرایی انتخاب‌هایمان و مقصدی که برای زندگی جمعی برگزیده‌ایم، دوباره فکر کنیم و این همان چیزی است که هر جامعه‌ای برای ماندن، رشد کردن و ساختن آینده‌ای شایسته به آن نیاز دارد.

انتهای پیام/

لینک خبر در وبسایت tasnimnews

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *