چرا ذخیره مکرر JPEG، عکس را خراب می‌کند؟

حالا که مکانیزم‌های تخریب کیفیت جی‌پگ را می‌دانید، می‌توانید راه‌حل را در تغییر روند کاری‌تان بیابید. برای جلوگیری از اتلاف نسلی، قانون طلایی دنیای پردازش تصویر را به‌خاطر بسپارید و همیشه نسخه‌ی اصلی یا مستر فایل را نگه‌دارید. خروجی JPEG قبلی را بارها به‌عنوان فایل اصلی ویرایش نکنید.

کارشناسان پیشنهاد می‌دهند تعداد نسل‌های خروجی را به حداقل برسانید. گاهی یک‌بار خروجی گرفتن با کیفیت پایین‌تر، نتیجه‌ی تمیزتری از چند بار ذخیره‌ی پیاپی با کیفیت‌های بالاتر می‌دهد، چون تعداد نسل‌های فشرده‌سازی می‌تواند تأثیر بیشتری از درصد کیفیت داشته باشد.

پدیده‌ی اتلاف نسلی تنها به تصاویر JPEG محدود نمی‌شود؛ در واقع هر فرمت دیجیتالی که بر پایه‌ی الگوریتم‌های فشرده‌سازی با اتلاف بنا شده باشد، همین سرنوشت را خواهد داشت.

اگر یک فایل ویدیویی را تدوین کنید و از آن خروجی بگیرید، سپس همان فایل نهایی را مجدداً وارد نرم‌افزار کنید و دوباره ذخیره نمایید، در هر بار تکرار چرخه کیفیت تصویر افت می‌کند. با هر رندر جدید، تصویر به‌مرور پیکسلی‌تر می‌شود و آرتیفکت‌های فشرده‌سازی با شدت بیشتری خود را نشان می‌دهند.

افت کیفیت، به‌ویژه در کدک‌های فشرده و پرکاربردی مانند H.264 و H.265 که معمولاً در قالب فایل‌های MP4 می‌بینیم، نمود بیشتری دارد. همین اصل برای فایل‌های صوتی مانند MP3 و AAC نیز صدق می‌کند. در همه‌ی این فرمت‌ها الگوریتم برای کوچک‌کردن فایل، بخشی از اطلاعات را کنار می‌گذارد. اگر خروجی ناقص دوباره ورودی همان فرایند شود، دیگر فشرده‌سازی جدید از نسخه‌ی اصلی شروع نمی‌شود.

به همین دلیل چه با عکس کار کنید، چه ویدیو و چه صدا، در صورت امکان نسخه‌ی اصلی یا یک فایل بدون اتلاف را به‌عنوان منبع نگه دارید و خروجی اتلافی را در پایان کار ذخیره کنید. JPEG فقط یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های این ماجرا است؛ چون تقریباً همه‌ی ما بارها با عکس‌هایی سروکار داشته‌ایم که ذخیره، ویرایش و دوباره ذخیره شده‌اند.